انشائي به وجودي عالي :استادم شايسته
به نام وجود
نمي داند اين وجود كه
آنچه در انديشه اش مي گذرد صحيح است و يا خير
ليك به نظر اين وجود ،
به خود آمدن همان خدائي شدن است به مَثَل حلاج ها.
كه كلمۀ { خود+آ == خدا}
پس اگر اين خود به خدا مي رسد همۀ خودها به خدا مي رسند
و چون خدا يكي است
" هوالله احد"
در نتيجه همۀ اين خودها هم يكي است
و مي توان خود را وجود گرفت
و رسيد به وحدت وجود .
و از آنجا كه بيان مي شود "خودها"
و جمع بسته مي شود
اين كثرت وجود را مي رساند
همان نظريۀ وحدت در عين كثرت
اما اگر خود را نبيني
و به جايش اتصال اين خودها را بيني
اتصالي كه فاصله اي ميانشان نشود پيدا كرد
به مَثل دريا
كه فاصله اي ميان قطرات آبش نيست
و در نگاه يك دريا بيش نيست
وقتي به كنار دريا مي روي
گفته نمي شود
به كنار قطرات آب زيادي رفتم
يا آبهاي زيادي را ديدم
بلكه مي گوئي
كنار دريا رفتم
و دريا را ديدم .
خودها نيز قطرات هستند
وقتي يكي ديده شوند
همان وحدت شخصي است .
قطره به تنهائي به كار نيايد
نه تشنه اي را سيراب مي كند
نه زميني را مرطوب .
ليك قطرات باهم به كار آيد
بسته به شدت و ضعفش چه ها كه نمي كند
اين قطرات در ضعيف ترين مرحله
تشنه اي را سيراب
و در قويترين مرحله
شهري را ويران .
لذا اين همان وحدت تشكيكي است
ودر همين مراتب وجودي مي توان
وجودي وجودهاي ديگر را در برداشته باشد
به مَثل وجود باران كه وجودات قطرات را شامل است
و اين وجود باعث روياندن وجودهاي ديگر مي شود
اثر وجوديش به مراتب بيشتر از بركه اي آب است
كه آن خود وجوديست از وجودات
و باعث طهارت وجودات دگر
و زيستگاه وجودات دگر .
مي شود اينگونه بيان نمود
كه اين وجود ِ بركه يك اتصال دروني دارد
يعني قطرات كه خود وجوداتي هستند
و يك اتصال بيروني
كه در ارتباط بين وجود بركه با وجوداتي كه درون بركه زندگي مي كنند
جانداران و غيره
و وجوداتي كه از آن بركه استفاده مي كنند به هر نحو.
و همراه آنتيك انشاء را اينگونه ادامه داد در برطرف نمودن برخي اشكالات اين عتيقه:
حال دقت نظر به اين نكته لازم و ضروريست كه هر خود به تنهائي ويرانگر خود است
همانطور كه قطرۀ آبي ويرانگر خانۀ مورچه و سيلي است براي او.
دقت نظر در تكامل هر خودي كامل كنندۀ خود است و غفلت از هر خودي ويرانگر خود است
و اين مهم را بايستي به ذهن سپرد كه هر خودي مختص خود است و درديگر خودي اثر ندارد
همانگونه كه قطره ويرانگركاشانه مورچه و شادي بخش خانه قورباغه ايست
به معناي آنكه هر خود مختص به خود شخصي است و در ديگري جزء فنا راهي ندارد
"كار نيك مؤمنين سيئات ائمه و پيامبران است "
اي كه خودت را به خودي باختي پس چه به دنبال خودت ساختي
وجودي از بالاترين مراتب : آنتيك و همراه آنتيك
رجوع شود به وبلاگ چيزنما :http://chyznamaa.blogfa.com
زکات آموخته هایم.....