قد علمنی حرفا فقد صیرنی عبدا

 

 

بهانه ای دیدم برای سپاسیدن از تمامی اساتیدم

 

اول همه  

استادم

مهربانم

مادر شایسته ام

او که مظهر محبت است و علم

او که مهارت زندگی کردن را به آنتیک آموخت

 

شاکرم خدای عزوجل که چنین استادی را در همه ی مراحل زندگیم در مسیرم قرار داد 

تو به حق شایستگیه نامت را دارائی مادر مهربانم

 

سپاسم بر استاد ماری  که  عهدی با خواهرش بسته و به حکم این عهد تا آخر باید حواسش به آنتیک باشد  

سپاسم بر استاد مسیح که چندیست این شاگرد خرد خویش را فراموشیده به حکم آموزشهای بی دریغ گذشته اش ممنونشم

 

شکرم بر استاد بیدل که  هنوز مارا به شاگردیه خویش قبول ندارد ولی ما به استادیش چرا

 

سپاسم بر استاد شکر که علوم فنی و اخلاقی را از من دریغ نداشت و انشاء الله نخواهد داشت

 

سپاسم بر استاد فرسوده که چندیست می آموزد و قول آنتیکی داده است تا آخر عمر آموزشش را بیشتر و بیشتر کند همو که  محبت کردن را آموخت و برایم معنا نمود کلمه ی سه حرفی را   

 

و تبریکم به همه کسانی که حتی با یک کلامشان مرا عبد خویش نمودند

خدا کند این آموزشها با عمل همراه شود

 

همه ی اساتیذ

همه ی رفقا

چنانچه لایق دانند و برایم دعا نمایند که آموزشهایشان برایم به عمل منجر شود مطمئنم خداوند بی جزایشان نمی گذارد

 

 

 

خبر آمد خبری در راهست .....

 

 

 

 

 

 

با همه لحن خوش آوائیم

در به در کوچه ی تنهائیم

 

                    ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                    نغمه ی  تو از همه پر شور تر

 

                                  کاش که این فاصله را کم کنی

                                    محنت این قافله را کم کنی

 

                                            کاش که همسایه ی ما می شدی

                                                 مایه ی آسایه ی ما می شدی

 

                                                              هر که به دیدار تو نائل شود

                                                              یک شبه حلال مسائل شود

 

                                                                            دوش مرا حال خوشی دست داد

                                                                            سینه ی  مارا عطشی دست داد

 

                                                                                                     نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                                                                                   شعله به دامان سیاوش گرفت

 

                                                                                               نام تو آرامه ی جان من است

                                                                                               نامه ی تو خط امان  من است

 

                                                                                   ای نگهت خاست گه  آفتاب

                                                                               بر من ظلمت زده یک شب بتاب

  

                                                                 پرده برانداز به چشم ترم

                                                                 تا بتوانم به رخت بنگرم

 

                                                       ای نفست یار و مدد کار ما

                                                      کی و کجا وعده ی دیدرا ما!

 

                                      دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

                                         به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

 

                              به مکه آمدم ای عشق تا تو را ببنیم

                             تویی که نقطه ی عطفی به اوج آئینم

 

                   کدام گوشه مشعر کدام کنج منا ؟

                   به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

 

 

          روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی

          روا مباد که ارباب جز تو بگزینم

 

        چو رو کنی درد و رنچ نشناسیم

       زلطف روی تو دست از ترنج نشناسیم

 

 

                         ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش

                          تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

 

                                         ببوسم خاک پاک جمکران را

                                           تجلی خانه ی پیغمبران را

 

                                                                     خبر آمد خبری در راهست

                                                                   سرخوش آن دل که از آن آگاه است

 

                                                                                                   شاید این جمعه بیاید شاید

                                                                                                      پرده ازچهره گشاید شاید

 

 


 

 

از همه ی دوستای گلم که تبریکات خاص و عام گفتن
از همه رفقای نازنینم که مرا شامل الطاف نصیحت گونشون قرار دادن
از همه دلنگرونیهای خواهرانم و برادرانم
یه دنیا ممنونم
یه عالم سپاسگزارم
یه هوا دوستتون دارم


از نبودنایم
و
تنبلیایم
و
بی مرامی هایم
هم
یه آسمون شرمسارم

شاد زیئیدو خدایی